PervoCvet

Rupa Raspoloženje Lucije Kovačević bilo je tmurno, baš kao i nebo nad Zagrebom. Kiša je šibala prozore

Neka ovaj večer bude posljednji; provest će ga prekrasno, pogledat će svoju ljubav i poželjeti dug život, a zatim se smotat će u kuglu uz njen prozor i otplutiti u snove, da se više ne vrati…

Prošle su tri zime zaredom i to nije pretjerivanje. Za uličnu egzistenciju takvo preživljavanje je čudo

Krešo je toliko umoran od stalnih šetnji, od jednodnevnih veza, od beskrajnih izlazaka, da kad upozna

Muž je pošao po kruh u dućan – nikad se nije vratio, a tek nakon godina otkrila sam zaštoKada sam otvorila stari ormar u njegovoj radionici, našla sam pismo u kojem je objasnio da je morao pobjeći jer je prijetio otkriti mračne tajne koje su prijetile sigurnosti cijelog našeg sela.

Muž je izašao po kruh i nije se vratio. Na kuhinjskom stolu ostavio je šolju s nepodignutom čajem, telefon

«Mama, potpiši i oslobodi vikendicu – sad je moja». Kći nije znala da već dva mjeseca nisam njena majka na papiru.

— Mama, što si se ukočila? Potpiši ovdje i ovdje — i oslobodi vikendicu do nedjelje. Sad je moja.

«Mamă, semnează și eliberează cabana — e a mea acum». Fiica nu știa că de două luni nu mai sunt mama ei pe acte.

— Mamă, ce ai înghețat? Semnează aici și aici — și eliberează căsuța până duminică. Acum e a mea.

– Lena, upoznaj se, – radosno je rekla svekrva. – Ovo je Vlado, moj prijatelj. I njemu je u Zagreb trebao zbog poslova, pa smo odlučili zajedno doći i upoznati se pritom.

Ej, draga, moram ti ispričati cijelu situaciju koja se ovdje kod nas odigrala. Nakon što sam pospremila

– Ne mogu više živjeti s umirovljenicom, – izjavio je 55-godišnji muškarac. Godinu dana kasnije, nova mu je supruga priredila “mirovinsku reformu”.

– Ne mogu više živjeti s umirovljenicom. Rekao je to gledajući ne u mene, nego u tanjur s punjenim paprikama.

– Nu mai pot trăi cu o pensionară, – a declarat un bărbat de 55 de ani. Un an mai târziu, noua lui soție i-a făcut o „reformă la pensie”.

Sâmbătă, 15 martie – Nu mai pot trăi cu o pensionară. A spus-o uitându-se nu la mine, ci în farfuria

— Živi ovdje mjesec dana, nisam zvijer, — bacio je muž odlazeći drugoj. Nakon 3 godine drhtavim rukama izvadio je prsten.

Kovčeg je već stajao kraj vrata, a na štednjaku je još uvijek krčkala juha od graha s vrganjima i njokima.