— Chelnerii vin peste o jumătate de oră, — a spus soțul meu, Andrei, ascunzând privirea și frământând
Već sam sve nazvala — rekla je Tamara takvim tonom, kao da je Ivani poklonila životnu nagradu.
– Pa, Riđo, ajde, idemo… – mrmljao je Jure dok je popravljao domaći povodac od stare užadi.
– Ei, Roşică, hai să mergem… – mormăi Vasile, potrivindu-şi lesa făcută-n casă dintr-o frânghie veche.
– Marija, je li ručak gotov? – glas muža dopire iz spavaće sobe. Jedan je sat poslije podne.
—Selidbenici će doći za pola sata, — oči skrivajući i nervozno vrteći ključeve od auta, izusti moj muž Ivan.
Dragă jurnal, – Rodica, e gata prânzul? – glasul lui Ion venea din dormitor. Era ora unu după‑amiaza.
Andrej Pavle sjedio je kraj prozora i gledao oglas na mobitelu. Slova su mu plivala pred očima – naočale
– Hajde, Riđo, krenimo… – mrmljao je Vjekoslav, namještajući domaći povodac od starog užeta.
Andrei Păunescu stătea lângă geam și se uita la anunțul din telefon. Literele îi dansau în fața ochilor