Tu sam priču čuo od Ruže Kovač. Evo kako je to bilo. Tomislav Horvat joj je to rekao u hodniku njihova
— Razumiješ, Dubravka, s tobom mi je kao sa starom, udobnom sofom. Udobno je, sigurno, ali nema uzbuđenja.
Înțelegi, Raluca, cu tine e ca pentru mine cu o canapea veche și comodă. Confortabilă, sigură, dar fără
Mlada udovica Cvita Kovačić živjela je sama u staroj drvenoj kući na rubu malog slavonskog sela.
Jedne noći, u malom selu pod Bilogorom, mlada udovica Jagoda Horvat pustila je na prenoćište tri navodna zločinca.
O văduvă tânără și singură a găzduit peste noapte trei indivizi care arătau de parcă tocmai ar fi spart o bancă.
Irena nije gledala u postavljeni stol, ni u zdjele sa salatom, ni u drvenu dasku s ostacima kruha, ni u veliki lonac iz kojeg je snaha već uzimala drugu porciju. Gledala je samo svoga muža. Sergej je sjedio na rubu stola, malo pognut, s laktovima pokraj šećernice. Kad je ugledao svoju ženu, nije ustao, nije mu bilo neugodno, čak nije ni pokušao glumiti kao da se sve to dogodilo slučajno. Samo je polako prešao dlanom po bradi i skrenuo pogled u stranu, kao da se nadao da će se Irena najprije sama obračunati s njegovom obitelji, a s njim porazgovarati nekad poslije. Upravo ju je ta ravnodušna samouvjerenost najviše iritirala. Irena se kući vratila mnogo kasnije nego inače. Te je večeri morala svratiti u servis da pokupi mobitel nakon zamjene stakla, zatim je skočila u željezariju po nove filtere za vodu, a pokraj ulaza još je desetak minuta čekala dok susjeda ne istovari dizalo. Od kada to tvoji rođaci doručkuju, ručaju i večeraju na moj račun, pa još i upravljaju u mojoj kući?
Irena nije gledala ni u postavljen stol, ni u zdjele sa salatom, ni na drvenu dasku s ostacima kruha, ni u veliki lonac iz kojega je snaha već zahvaćala sebi drugu porciju. Gledala je samo svoga muža. Siniša je sjedio na kraju stola, pomalo pogrbljen, s laktovima pokraj šećernice. Kad ju je ugledao, nije ustao, nije se zbunio, nije čak ni pokušao glumiti da se sve dogodilo slučajno. Samo je polako prešao dlanom preko brade i skrenuo pogled u stranu, kao da se nada da će Irena prvo sama srediti s njegovom obitelji, a s njime porazgovarati nekad kasnije. Upravo je ta ravnodušna samouvjerenost najviše ljutila. Irena se kući vratila mnogo kasnije nego inače. Te je večeri morala svratiti u servis da preuzme telefon nakon zamjene stakla, zatim je otrčala u željezariju po nove filtere za vodu, a ispred ulaza još je desetak minuta čekala dok susjeda ne isprazni lift. Dragi dnevniče, Otkada to rodbina moga muža Marka Kovačića doručkuje, ruča i večera na moj račun, pa
Irina nu se uita nici la masa încărcată, nici la blidele cu salată, nici la fundul de lemn cu firimituri de pâine, nici la oala mare din care nora își mai lua deja a doua porție – se uita doar la soțul ei. Sergiu stătea la marginea mesei, ușor aplecat, cu coatele lângă zaharniță, iar când a văzut-o, nu s-a ridicat, nu s-a rușinat și nici măcar n-a încercat să pară că totul s-a întâmplat din întâmplare. Doar și-a trecut palma peste bărbie și și-a ferit privirea, de parcă spera ca Irina să se împace mai întâi cu familia lui, iar cu el să vorbească mai târziu. Exact această încredere nepăsătoare o enerva cel mai tare. Irina se întorsese acasă mult mai târziu decât de obicei: în seara aceea trebuise să treacă pe la atelier să-și ia telefonul după înlocuirea sticlei, apoi să intre în magazinul de bricolaj după filtre noi de apă, iar lângă scară mai așteptase vreo zece minute până când vecina a eliberat liftul. Au trecut mulți ani de atunci, dar Oana și-a amintit mereu seara aceea, când a rostit, cu o rară și dureroasă
“Uzmi svoje stvari i gubi se dok se Iva ne vrati!” – taj je rezki, bezobrazni ženski glas
