PervoCvet

Godina veza s muškarcem (58 godina) doimala se poput bajke, sve dok uz šalicu kave nije iznio svoj plan za moj životShokirana, shvatila sam da iza njegovih nježnih riječi stoji hladna računica koju nikad nisam očekivala.

Godina veze s muškarcem (58 godina) činila se kao bajka, dok uz šalicu kave nije iznio svoj plan za moj život.

Ljenčuga si, Iva, u svojoj biti. 54-godišnji muškarac sjedio je kod kuće u mirovini, a nakon posla čekali su me prijekori i brdo suđa.

Lijenčino si, Iva, u suštini ljenčino. 54-godišnji muškarac sjedio je kod kuće u mirovini, a nakon posla

«Leneșă ești, Maria, în esența ta». Un bărbat de 54 de ani stătea acasă la pensie, iar după muncă mă așteptau reproșuri și un munte de vase.

„Leneșă ești, Mioaro, din fire”. Așa vorbea el, iar eu am tot stat acasă după pensionare, dar după muncă

Suprug (47 godina) predložio je otvorenu vezu da bi mogao ići na stranu, a onda je sam zahtijevao povratak normalnim odnosima. No bilo je prekasno.

Imam 47 godina. Predložio sam slobodne veze – da svatko može na stranu. I sam sam kasnije tražio da se

– Makni se od mene, – ponavljala je Ana. No mačka ju je uporno slijedila.

Mirjana nije živjela. Ona je doživljavala. Sedamdeset i dvije godine, garsonjera na rubu Zagreba, mirovina

– Lasă-mă în pace, – se încăpățâna Olga. Dar pisica o urmărea neîncetat.

N-am trăit. Doar am supraviețuit. Șaptezeci și doi de ani, o garsonieră la marginea Chișinăului, pensia

“Ti si, Iva, u svojoj biti lijenčina.” 54-godišnjak je sjedio kod kuće u mirovini, a nakon posla čekali su me prijekori i brdo suđa.

**Lijenčino si ti, Iva, u duši.** 54-godišnjak je sjedio kod kuće u mirovini, a mene je nakon posla čekao

– Mi pomlađujemo kolektiv, vaš ured ispraznite sutra – smiješio se direktor, ne znajući za poziv iz ministarstva.

— Pomlađujemo kolektiv — rekao je Viktor Perić, a glas mu je zvučao kao da najavljuje nešto ugodno.

– Ne întinerim echipa, eliberați biroul mâine – zâmbea directorul, neștiind de apelul de la minister.

Astăzi am aflat că Victor Popescu, directorul nostru, are un plan. „Întinerim colectivul”, mi-a spus

– Ostavi me na miru, – tvrdila je Marija. No mačka ju je uporno slijedila.

Branka nije živjela. Samo je doživljavala. Sedamdeset dvije godine, jednosobni stan na periferiji Zagreba